Στο κοινωνικοασφαλιστικό δίκαιο εμπίπτουν οι διαφορές που γεννώνται ανάμεσα στους διοικουμένους και στους ασφαλιστικούς οργανισμούς, όπως επίσης και οι έννομες σχέσεις νοσοκομειακής και «εξωνοσοκομειακής» περιθάλψεως. Οι διατάξεις που διέπουν το συγκεκριμένο τμήμα δικαίου συνεχώς μεταβάλλονται, ενώ ιδιαίτερη σημασία εκ των προσφάτων νομοθετημάτων έχει ο ν. 3863/2010 για το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό ρυθμιστικό πλαίσιο, αλλά και ο ν. 4024/2011 για την εργασιακή εφεδρεία. Το Κοινωνικοασφαλιστικό Δίκαιο περιλαμβάνει κανόνες που σχετίζονται με την λειτουργία των ασφαλιστικών οργανισμών, τον τρόπο απονομής συντάξεων και την καταβολή των κοινωνικοασφαλιστικών εισφορών. Η οργάνωση, η διοίκηση και η λειτουργία των κλάδων ασφάλισης καλύπτονται από το Δίκαιο Κοινωνικής Ασφαλίσεως. ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ:

• Η νομική καθοδήγησή , ως προς την προοπτική συνταξιοδότησής από ένα ή περισσότερα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς και σε περιπτώσεις διαδοχικής ασφάλισης.
• Η διεκπεραίωση, εποπτεία και επίσπευση της συνταξιοδοτικής διαδικασίας.
• Η άσκηση ενστάσεων και κάθε προβλεπόμενου ενδίκου μέσου για την επίλυση οποιασδήποτε κοινωνικοασφαλιστικής διαφοράς.
• Η εμπεριστατωμένη ενημέρωση και νομική συμβουλευτική ως προς τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησής στο στάδιο της προσυνταξιοδότησης για όλες τις κατηγορίες ασφαλισμένων (δημοσίων υπαλλήλων, μισθωτών, ελευθέρων επαγγελματιών, αγροτών, ναυτικών κλπ) και για όλα τα ασφαλιστικά ταμεία (ΔΗΜΟΣΙΟ, ΙΚΑ, ΟΑΕΕ-ΤΕΒΕ-ΤΑΕ-ΤΣΑ, ΤΣΑΥ, ΤΣΜΕΔΕ, ΤΑΝ, ΝΑΤ, ΟΓΑ κλπ).
• Η διεκπεραίωση, παρακολούθηση και επίσπευση της συνταξιοδοτικής υπόθεσης.
• Η άσκηση ενστάσεων, προσφυγών και κάθε είδους ενδίκων μέσων ενώπιον των αρμόδιων Επιτροπών και Διοικητικών Δικαστηρίων για την επίλυση οποιασδήποτε κοινωνικοασφαλιστικής διαφοράς.

Επιπλέον έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως η Κοινή Υπουργική απόφαση, κατ’ εφαρμογήν του Νόμου 4336/2015, η οποία συμπεριλαμβάνει τους οριστικούς πίνακες με τα τελικά ηλικιακά όρια, τόσο για πλήρη, όσο και για μειωμένη συνταξιοδότηση, για όλες τις κατηγορίες ασφαλισμένων στο Δημόσιο.

Πρέπει να επισημανθούν τα εξής:

1.Θεμελιωμένα δικαιώματα έως την ημερομηνία ισχύος του νόμου 4336/2015 ΔΕ θίγονται και μπορούν να ασκηθούν οποτεδήποτε.

2.ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ η θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος στο Δημόσιο όπως ανέκαθεν ίσχυε. Απαιτείται πλέον η συμπλήρωση σωρευτικά και των ετών υπηρεσίας και η συμπλήρωση του εκάστοτε ΝΕΟΥ διαμορφούμενου ηλικιακού ορίου.

3.Καθιερώνεται extra ποσοστό penalty 10%, πέραν των ήδη προβλεπομένων, το οποίο θα υπολογίζεται επί του συνολικού αρχικού και ήδη υπάρχοντος penalty και θα επιβάλλεται μέχρι τη συμπλήρωση του νέου διαμορφούμενου ορίου ηλικίας για πλήρη συνταξιοδότηση.

4.Καταργείται η συνταξιοδότηση άνευ ορίου ηλικίας, και τίθεται ηλικιακό όριο σε όλες τις κατηγορίες. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί ότι οι υποψήφιοι συνταξιούχοι, οφείλουν να είναι ιδιαιτέρως προσεκτικοί και να ενημερώνονται για τα ασφαλιστικά-συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα αποκλειστικά από εξειδικευμένους στη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος νομικούς, καθώς οι νομοθετικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα είναι συνεχείς και αδιάκοπες. Η θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, σε συνδυασμό με την αναγνώριση ή μη πλασματικών ετών, αναλόγως της κάθε ξεχωριστής περίπτωσης, αποτελεί το κρισιμότερο στάδιο στον ασφαλιστικό βίο του υποψηφίου συνταξιούχου. Είναι επιβεβλημένο να κινηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, εκμεταλλευόμενος την υπαγωγή του σε θετικές για αυτόν ρυθμίσεις και αποφεύγοντας παράλληλα τις διατάξεις παγίδες, ώστε να θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα με τους ευνοϊκότερους για αυτόν όρους και προϋποθέσεις, κλειδώνοντας χαμηλότερα ηλικιακά όρια και γλυτώνοντας έως και αρκετά χρόνια πρόσθετης εργασίας.

ΑΔΕΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΛΗΘΕΝΤΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 17 εδ. α’ της Υ. Α. Υ1γ/Γ. Π/οικ. 96967/08.10.2012 ως ίσχυε προ της κατάργησής του με το άρθρο 64 παρ. 20 του Ν. 4235/2014 προβλεπόταν ποινικές και διοικητικές κυρώσεις στις περιπτώσεις λειτουργίας επιχειρήσεων τροφίμων και ποτών που δεν διαθέτουν την προβλεπόμενη άδεια ίδρυσης και λειτουργίας, ή δεν συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις της παρούσας, συμπεριλαμβανομένης της άρνησης ή της παρεμπόδισης ελέγχου, της υποτροπής σε μη συμμόρφωση, συνεπάγεται ποινικές και διοικητικές κυρώσεις μεταξύ των οποίων και η σφράγιση της εν λόγω επιχείρησης από την αδειοδοτούσα αρχή. Κατά τη διάταξη του άρθρου 58 παρ. 4 του Ν. 4075/2012 : Οι παραβάσεις των διατάξεων του Υγειονομικού Κανονισμού και όλες οι παραβάσεις των διατάξεων όλων των Υγειονομικών Διατάξεων, που εκδίδονται κατ΄ εφαρμογή του Α. Ν. 2520/1940 σε βαθμό πλημμελήματος με Π. Φ. έως ένα (01) έτος ή χρηματική ποινή τουλάχιστον 2000 €, εκτός αν υπήρχε άλλη νομοθετική πρόβλεψη. Από τον συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων και λαμβάνοντας υπόψιν ότι με το άρθρο 64 παρ. 20 του Ν. 4235/2014, καταργήθηκε μόνο το άρθρο 17 της Υ. Α. Υ1γ/Γ. Π/οικ. 96967/08.10.2012, ενώ εξακολουθούν να είναι σε ισχύ οι λοιπές διατάξεις της ως άνω Υ. Α ως προς τους υγειονομικούς όρους και τις προϋποθέσεις λειτουργίας των επιχειρήσεων τροφίμων και ποτών και από τη γραμματική διατύπωση της διάταξης του άρθρου 58 παρ. 4 του Ν. 4075/2012 στην οποία τυποποιείται νομοθετικά η ποινική κύρωση των παραβάσεων όλων των υφιστάμενων Υγειονομικών Διατάξεων, συνάγεται ότι οι παραβάσεις που αφορούν τη λειτουργία των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος εξακολουθούν να τιμωρούνται με βάση τη διάταξη του άρθρου 58 του Ν. 4075/2012 (πλημμεληματική μορφή αδικήματος και διοικητική κύρωση). Επομένως, όσον αφορά στις κυρώσεις για παραβάσεις σχετικές με την ως άνω υγειονομική διάταξη, το αρ. 17 αυτής προβλέπει ότι ανάλογα με τη φύση του αδικήματος επιβάλλονται διοικητικές κυρώσεις και χρηματικά πρόστιμα σύμφωνα με το ν. 4025/2011 (όπως αυτός τροποποιήθηκε από το ν. 4075/2012). Η άδεια ίδρυσης και λειτουργίας της επιχείρησης τροφίμων και ποτών ανακαλείται προσωρινά από την αδειοδοτούσα αρχή, ύστερα από εισήγηση της υγειονομικής υπηρεσίας, και οριστικά σε περίπτωση υποτροπής, ενώ επαναχορηγείται στην περίπτωση συμμόρφωσης της επιχείρησης, και πάλι ύστερα από εισήγηση της υγειονομικής υπηρεσίας. Ο Ν. 2496/11 «Απλούστευση διαδικασίας έκδοσης άδειας ίδρυσης και λειτουργίας Καταστήματος Υγειονομικού Ενδιαφέροντος, Θεάτρου και Κινηματογράφου» ρυθμίζει τις άδειες σχετικά με την ίδρυση και λειτουργία καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος. Επιγραμματικά, η διαδικασία έχει ως εξής: 1. Προέγκριση ίδρυσης καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος: κατάθεση δικαιολογητικών στον οικείο δήμο: (α) αίτηση – υπέυθυνη δήλωση (στοιχεία ενδιαφερομένου, είδος επιχείρησης κτλ), (β) «υπεύθυνη δήλωση του διαχειριστή της πολυκατοικίας ή, εν ελλείψει, του ιδιοκτήτη του χώρου στον οποίο θα εγκατασταθεί το κατάστημα ή εργαστήριο, στην οποία θα φαίνεται ότι ο Κανονισμός της Πολυκατοικίας ή, εν ελλείψει, η πλειοψηφία των ιδιοκτητών των στεγαζόμενων στο ίδιο κτίριο διαμερισμάτων, μη συμπεριλαμβανομένων των λοιπών χώρων, δεν απαγορεύει τη χρήση του χώρου τούτου για τη λειτουργία του υπό ίδρυση καταστήματος», εφόσον το κατάστημα στεγάζεται σε χώρο οριζόντιας ιδιοκτησίας. 2. Σε διάστημα 3 μηνών από τη χορήγηση της προέγκρισης, ο ενδιαφερόμενος υποβάλλει στον οικείο δήμο τα απαραίτητα δικαιολογητικά για τη χορήγηση της άδειας ίδρυσης και λειτουργίας του καταστήματος: (α) αίτηση – υπεύθυνη δήλωση, (β) φωτοαντίγραφο δελτίου ταυτότητας ή διαβατηρίου ή άδειας οδήγησης κτλ, (γ) αντίγραφο οικοδομικής άδειας και σχεδιαγράμματα του καταστήματος εις τριπλούν, υπογεγραμμένα από μηχανικό, στο οποίο θα αποτυπώνονται όλοι οι χώροι του καταστήματος, περιλαμβανομένων και αυτών που προβλέπονται από ειδικές διατάξεις του ισχύοντος νομικού πλαισίου (πχ τουαλέτες για Α.Μ.Ε.Α), (δ) βεβαίωση καταλληλότητας ηλεκτρολογικού, μηχανολογικού εξοπλισμού και εγκαταστάσεων από τον κατά περίπτωση αρμόδιο εγκαταστάτη μηχανικό, (ε) πιστοποιητικό πυροπροστασία, (στ) στην περίπτωση που η άδεια αφορά σε κατάστημα όπου θα προσφέρονται οινοπνευματώδη ποτά, Υπεύθυνη Δήλωση του ν΄1599/1986 (αντί αποσπάσματος ποινικού μητρώου) στην οποία δηλώνεται «Ο/Η κάτωθι υπογράφων/ουσα…. δεν έχω καταδικαστεί τελεσίδικα για κανένα από τα αδικήματα που αναφέρονται στις διατάξεις του αρ. 1 παρ. 2 πδ 180/1979, (ζ) παράβολο Για ορισμένες περιπτώσεις αδειών, όπως πχ εάν πρόκειται για κέντρο διασκέδασης, απαιτούνται επιπλέον δικαιολογητικά, ενώ το ίδιο απαιτείται και για τη χορήγηση άδειας χρήσης μουσικών οργάνων. Συμπερασματικά, για τις ως άνω τυχόν παραβάσεις μπορούν να επιβληθούν τόσο διοικητικά πρόστιμα επί των οποίων μπορεί να ασκηθεί αίτηση ακύρωσης ή και αναστολής ενώπιον των Διοικητικών Δικαστηρίων όσο και να ασκηθεί ποινική δίωξη από την Εισαγγελία και ως εκ τούτο να απαιτηθεί ο χειρισμός της εν λόγω ποινικής υπόθεσης .   ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΛΟΓΩ ΕΥΘΥΝΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ Ν.Π.Δ.Δ. ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΛΟΓΩ ΕΥΘΥΝΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ Στα άρθρα 105 και 106 ΕισΝΑΚ ορίζεται ότι για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του δημοσίου και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας που τους έχει ανατεθεί, το δημόσιο και τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ενέχονται σε αποζημίωση, εκτός αν η πράξη ή παράλειψη έγινε κατά παράβαση διάταξης που υπάρχει για χάρη του γενικού συμφέροντος. Κατά την έννοια αυτών των διατάξεων, ζημιογόνες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του δημοσίου ή των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, οι οποίες λαμβάνουν χώρα κατά την ενάσκηση της δημόσιας εξουσίας που έχει ανατεθεί σε αυτά και κατά παράβαση διάταξης που δεν έχει θεσπιστεί αποκλειστικά για χάρη του δημοσίου συμφέροντος, αλλά αποβλέπει παράλληλα και στην προστασία δικαιώματος ή συμφέροντος των κατ’ ιδίαν προσώπων, γεννούν υποχρέωση του δημοσίου ή των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου σε αποζημίωση. Η ευθύνη προς αποζημίωση συντρέχει όχι μόνο όταν με πράξη ή παράλειψη οργάνου της διοίκησης παραβιάζεται συγκεκριμένη διάταξη νόμου, αλλά και όταν παραλείπονται τα ιδιαίτερα καθήκοντα και υποχρεώσεις που, από τη νομοθεσία και τα δεδομένα της κοινής πείρας και τις αρχές της καλής πίστης, προσιδιάζουν στη συγκεκριμένη υπηρεσία. Αναγκαία προϋπόθεση για τη γέννηση της πιο πάνω υποχρέωσης είναι η ύπαρξη πρόσφορης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παρανομίας και της ζημιάς που επήλθε, η οποία υπάρχει όταν, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, η πράξη ή η παράλειψη των δημοσίων οργάνων ήταν ικανή και μπορούσε, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, να επιφέρει το ζημιογόνο αποτέλεσμα. Από τις ίδιες διατάξεις, σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 298 του Αστικού Κώδικα, συνάγεται ότι η αποζημίωση, την οποία οφείλει το δημόσιο ή το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, περιλαμβάνει τη διαφορά μεταξύ της παρούσας περιουσιακής κατάστασης του ζημιωθέντος και εκείνης, στην οποία θα τελούσε, αν δεν συνέβαινε το ζημιογόνο γεγονός. Σύμφωνα με το άρθρο 932 ΑΚ, που εφαρμόζεται ανάλογα, «σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του…». Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι παρέχεται στο δικαστήριο η ευχέρεια, ύστερα από εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, δηλαδή του βαθμού του πταίσματος του υπόχρεου, του είδους της προσβολής, της περιουσιακής και κοινωνικής κατάστασης των μερών, του τυχόν υφιστάμενου συντρέχοντος πταίσματος του παθόντος, κατά το άρθρο 300 § 1 ΑΚ κ.λπ., με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής, να επιδικάσει χρηματική ικανοποίηση, αν κρίνει ότι επήλθε στον αδικηθέντα ηθική βλάβη και να καθορίσει το ποσό αυτής που θεωρεί εύλογο (ΑΠ 1760/2001, 130/1999). Πρέπει, όμως, η πράξη αυτού που ζημιώθηκε, η οποία συνιστά το συντρέχον πταίσμα του, να έχει συντελέσει στην πρόκληση ζημιάς και να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος της υπαίτιας πράξης του με την πρόκληση ή την έκταση της ζημιάς (ΑΠ 867/2001). Επειδή, στο άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικος (ΕισΝΑΚ) ορίζεται ότι: «Για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του δημοσίου κατά την άσκηση της δημοσίας εξουσίας που τους έχει ανατεθεί το δημόσιο ενέχεται σε αποζημίωση, εκτός αν η πράξη ή η παράλειψη έγινε κατά παράβαση διάταξης που υπάρχει για χάρη του γενικού συμφέροντος. Μαζί με το δημόσιο ευθύνεται εις ολόκληρον και το υπαίτιο πρόσωπο, με την επιφύλαξη των ειδικών διατάξεων για την ευθύνη των υπουργών». Εξάλλου, στο άρθρο 932 του Αστικού Κώδικος (ΑΚ) ορίζεται ότι: «Ικανοποίηση της ηθικής βλάβης. Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του. Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική αυτή ικανοποίηση μπορεί να επιδικαστεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης.» Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, ευθύνη προς αποζημίωση γεννάται και από μη νόμιμες υλικές ενέργειες των οργάνων του Δημοσίου ή από παραλείψεις οφειλομένων νομίμων ενεργειών αυτών, εφ΄ όσον οι υλικές αυτές ενέργειες ή παραλείψεις συνάπτονται με την οργάνωση και λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών. Από τις ίδιες διατάξεις προκύπτει ότι υπάρχει ευθύνη του Δημοσίου, εφ΄ όσον συντρέχουν και οι λοιπές προϋποθέσεις του νόμου, όχι μόνο όταν με πράξη ή παράλειψη οργάνου του Δημοσίου παραβιάζεται συγκεκριμένη διάταξη νόμου, αλλά και όταν παραλείπονται τα ιδιαίτερα καθήκοντα και υποχρεώσεις που προσιδιάζουν στη συγκεκριμένη υπηρεσία και προσδιορίζονται από την κείμενη νομοθεσία, τα διδάγματα της κοινής πείρας και τις αρχές της καλής πίστεως (ΣτΕ 2521/2008, 347/1997, 2544/2010 κ.ά.) Το Δημόσιο δε υποχρεούται να αποκαταστήση κάθε θετική και αποθετική ζημία, ενώ τα δικαστήρια της ουσίας μπορούν επί πλέον να επιδικάσουν σε βάρος του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης, κατ΄ εφαρμογή του άρθρου 932 του Α.Κ. (ΣτΕ 2521/2008 κ. ά.) 3. Επειδή, περαιτέρω, στο άρθρο 914 του ΑΚ ορίζεται ότι: «Όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει», στο δε άρθρο 922 του ΑΚ ορίζεται: «Ευθύνη του προστήσαντος. Ο κύριος ή ο προστήσας κάποιον άλλον σε μια υπηρεσία ευθύνεται για τη ζημία που ο υπηρέτης ή ο προστηθείς προξένησε σε τρίτον παράνομα κατά την υπηρεσία του.», και στο άρθρο 929 του ΑΚ ορίζεται: «Σε περίπτωση βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου η αποζημίωση περιλαμβάνει, εκτός από τα νοσήλια και τη ζημία που έχει ήδη επέλθει, οτιδήποτε ο παθών θα στερείται στο μέλλον ή θα ξοδεύει επιπλέον εξαιτίας της αύξησης των δαπανών του. Υποχρέωση αποζημίωσης υπάρχει και προς τον τρίτο, ο οποίος είχε κατά το νόμο δικαίωμα να απαιτήσει την παροχή υπηρεσιών από τον παθόντα και τις στερείται.» Στο άρθρο 930 του ΑΚ ορίζεται ότι: «Η αποζημίωση των δύο προηγούμενων άρθρων που αναφέρεται στο μέλλον καταβάλλεται σε χρηματικές δόσεις κατά μήνα. Όταν υπάρχει σπουδαίος λόγος, η αποζημίωση μπορεί να επιδικαστεί σε κεφάλαιο εφάπαξ. …Η αξίωση αποζημίωσης δεν αποκλείεται από το λόγο ότι κάποιος άλλος έχει την υποχρέωση να αποζημιώσει ή να διατρέφει αυτόν που αδικήθηκε.», και στο άρθρο 931 του ΑΚ δε ότι: «Η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης αν επιδρά στο μέλλον του.» ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ Θεωρείται μια σύμβαση διοικητική, εάν πληρούνται, σωρευτικώς, οι εξής προϋποθέσεις : α) ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη είναι το Δημόσιο ή νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, β) με την σύναψη της συμβάσεως επιδιώκεται η εξυπηρέτηση σκοπού, τον οποίο ο νόμος έχει αναγάγει σε σκοπό δημοσίου συμφέροντος, γ) ο συμβατικός δεσμός διέπεται από εξαιρετικές ρήτρες, δηλαδή όρους αποκλίνοντες από το κοινό δίκαιο, οι οποίοι εξασφαλίζουν στο Δημόσιο ή το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου υπερέχουσα, έναντι του αντισυμβαλλομένου, θέση (ΣτΕ 414/2011, βλ. Α.Ε.Δ. 6/2007, Σ.τ.Ε. 891-895/2008, 1664/2009). Η υπερέχουσα δε αυτή θέση του ενός των συμβαλλομένων μερών εκδηλώνεται με την άσκηση ελέγχου για την ορθή εκτέλεση των συμβάσεων και την επιβολή διοικητικών κυρώσεων με εκτελεστές διοικητικές πράξεις ( Σ.τ.Ε. 974/2011 ) και προβλέπεται είτε στις διατάξεις που διέπουν την σύμβαση, είτε στους όρους της σχετικής διακήρυξης, είτε αυτής της ίδιας της σύμβασης (ΣτΕ. 1598/2001). Διοικητικές διαφορές ουσίας, που υπάγονται ευθέως, βάσει του άρ­θρου 94 § 1 του Συντάγματος, στη δικαιοδοσία των διοι­κητικών δικαστηρίων, είναι και οι διαφορές που πηγάζουν από διοικητικές συμβάσεις ή ,από ενέργειες διοικητικών ορ­γάνων, οι οποίες δεν συνιστούν εκτελεστές διοικητικές πράξεις και εφόσον στην δεύτερη αυτή περίπτωση ο νόμος : οργανώνει κατά τέτοιον τρόπο τη δικαστική προστασία του πολίτη, ώστε το αίτημά του ενώπιον του δικαστηρίου τού­του να είναι η καταψήφιση σε παροχή ή η αναγνώριση δι­καιώματος ή έννομης σχέσης που αναφέρεται στο δημόσιο δίκαιο. Διοικητικές διαφορές ουσίας, που η εκδίκασή τους υπά­γεται στην δικαιοδοσία των διοικητικών δικαστηρίων, είναι, κατά κύριο λόγο, εκείνες που πηγάζουν από πράξεις των οργάνων του δημοσίου, οι οποίες ενέχουν άσκηση δημοσί­ας εξουσίας, με προέχον, δηλαδή, στοιχείο την επιβολή της υπέρτερης μονομερούς βουλήσεως του Δημοσίου, χωρίς να αποκλείονται και εκείνες που προκύπτουν από υλικές ενέρ­γειες των ίδιων οργάνων, όταν αυτές απορρέουν από την οργάνωση και λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών και δεν αφορούν την ιδιωτική διαχείριση του δημοσίου, ούτε οφεί­λονται σε προσωπικό πταίσμα του οργάνου που ενήργησε εκτός του κύκλου των υπηρεσιακών του καθηκόντων (βλ. ΑΕΔ 5/1995 ΕλλΔνη 36. 562, ΑΠ 429/2004 ΕλλΔνη 47. 96, ΑΠ 542/1996 ΕλλΔνη 39. 340, ΕφΑΘ 9674/1998 ΕλλΔνη 41. 478). Διοικητικές συμβάσεις θεωρούνται εκείνες στις οποίες ένα τουλάχιστον από τα συμβαλλόμενα μέρη είναι το Δη­μόσιο ή ν.π.δ.δ. (ΣτΕ 898/1993, πρβλ. ΣτΕ 120/1987, 616/ 1987 επταμ., 2655/1987, 3707/1987 Ολομ., 4617/1988 ε- πταμ., 4741/1988, 1614/1992 επταμ.), όχι όμως ν.π.ι.δ., έστω και εάν ανήκουν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (ΑΕΔ 29/2011, 7/1992, 10/1987), έχουν αντικείμενο σχετικό με τη λειτουργία δημόσιας υπηρεσίας ή εξυπηρετούν δημόσιο σκοπό τον οποίο ο νόμος έχει αναγάγει σε δημόσιο σκοπό, το δε Ελληνικό Δημόσιο ή το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, είτε βάσει του κανονιστικού καθεστώτος που διέ- πει τη σύμβαση, είτε βάσει ρητρών, οι οποίες προβλέπο- νται κανονιστικώς και έχουν περιληφθεί στη σύμβαση, α­ποκλίνουν δε από το κοινό δίκαιο και από την ίδια τη σύμ­βαση (πρβλ. ΣτΕ 616/1987, επταμ., 3707/1987 Ολομ., 4741/ 1988), ευρίσκεται, προς ικανοποίηση του εν λόγω σκοπού (ΑΕΔ 10/1992 ΔΔίκη 1993. 982, ΣτΕ 2247/1999, ΣτΕ 898/ 1993, ΔΔίκη 1993. 1376, πρβλ. ΣτΕ 120/1987, 616/1987 επταμ., 4741/1988, 3195/1990 Ολομ., 1614/1992 επταμ.), σε υπερέχουσα θέση έναντι του αντισυμβαλλομένου μέ­ρους, δηλαδή σε θέση που δεν προσιδιάζει στον δυνάμει των διατάξεων του ιδιωτικού δικαίου συναπτόμενο συμβα­τικό δεσμό (βλ. ΑΕΔ 11-12/2013, 28/2011, 18/ 2009, 21/ 2009, 3/2012, 14/2007, 10/2003, 3/1999, 21/ 1997, 10/ 1992), και οι οποίες προκύπτουν είτε από το κανονιστικό καθεστώς που διέπει τη σύμβαση, είτε από τους όρους της οικείας διακήρυξης, είτε από το ίδιο το περιεχόμενο της σύμβασης (σχ. ΑΕΔ 6/2007, 10/2003, 3/1999, 21/1997 καιΣτΕ 3685/2008, 3774/2003, 3106/2002, 2247/1999, 1886/ 1996, 1031/1995 κ.ά). Η κατάρτιση επομένως και η εκτέλεση των διοικητικών συμβάσεων διέπεται έστω εν μέρει από κανόνες διοικητι­κού δικαίου ή περιέχουν νομίμους όρους (ρήτρες) που εξα­σφαλίζουν υπέρ του συμβαλλόμενου Δημοσίου ή ν.π.δ.δ. δυνατότητες μονομερούς επεμβάσεως ή εξαιρετικό συμβα­τικό καθεστώς. Τέλος, για το χαρακτηρισμό μιας σύμβασης ως διοικητικής είναι απαραίτητη η σωρευτική συνδρομή των πιο πάνω κριτηρίων^[ (ΑΕΔ 8, 10, 15/1992, ΣτΕ 2123/ 1994 κ.α.). Εκτιμάται ότι τα δύο πρώτα κριτήρια είναι εμ­φανή σε κάθε τρίτο και αποτελούν τα εξωτερικά στοιχεία της διοικητικής σύμβασης, το τρίτο, όμως, δηλ. η ύπαρξη εξουσιαστικών ρητρών συνιστά εσωτερικό στοιχείο που προκύπτει από π.χ. τους όρους της διακήρυξης, τα συμβα­τικά τεύχη και τα λοιπά πρόσθετα συνοδευτικά στοιχεία Αντιθέτως, συμβάσεις που δεν συγκεντρώνουν τα προ- αναφερόμενα γνωρίσματα, είναι ιδιωτικές και οι διαφορές που γεννώνται απ’ αυτές υπάγονται στα πολιτικά δικαστή­ρια [ΑΕΔ 3/1999, ΟλΑΠ 7/2001, 8/2000, ΑΠ 1225/2008 (ΑΕΔ 10 και 15/1992, ΑΕΔ 21/1997 και 10/2003)], η δε δι­καιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων υφίσταται και όταν η υποκείμενη σχέση είναι ιδιωτικού δικαίου (ΑΕΔ 10/1993), έστω και ως βάση αδικαιολόγητου πλουτισμού (ΑΕΔ 28/ 2011, 18/2009, 2/1993 , ΟλΑΠ 5/1995).   ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΑΠΟΝΟΜΗ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΑΠΟΝΟΜΗ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ Στο κοινωνικοασφαλιστικό δίκαιο εμπίπτουν οι διαφορές που γεννώνται ανάμεσα στους διοικουμένους και στους ασφαλιστικούς οργανισμούς, όπως επίσης και οι έννομες σχέσεις νοσοκομειακής και εξωνοσοκομειακής περιθάλψεως. Οι διατάξεις που διέπουν το συγκεκριμένο τμήμα δικαίου συνεχώς μεταβάλλονται, ενώ ιδιαίτερη σημασία εκ των προσφάτων νομοθετημάτων έχει ο ν. 3863/2010 για το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό ρυθμιστικό πλαίσιο, αλλά και ο ν. 4024/2011 για την εργασιακή εφεδρεία. Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως η Κοινή Υπουργική απόφαση, κατ’ εφαρμογήν του Νόμου 4336/2015, η οποία συμπεριλαμβάνει τους οριστικούς πίνακες με τα τελικά ηλικιακά όρια, τόσο για πλήρη, όσο και για μειωμένη συνταξιοδότηση, για όλες τις κατηγορίες ασφαλισμένων στο Δημόσιο. Πρέπει να επισημανθούν τα εξής: 1.Θεμελιωμένα δικαιώματα έως την ημερομηνία ισχύος του νόμου 4336/2015 ΔΕ θίγονται και μπορούν να ασκηθούν οποτεδήποτε. 2.ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ η θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος στο Δημόσιο όπως ανέκαθεν ίσχυε. Απαιτείται πλέον η συμπλήρωση σωρευτικά και των ετών υπηρεσίας και η συμπλήρωση του εκάστοτε ΝΕΟΥ διαμορφούμενου ηλικιακού ορίου. 3.Καθιερώνεται extra ποσοστό penalty 10%, πέραν των ήδη προβλεπομένων, το οποίο θα υπολογίζεται επί του συνολικού αρχικού και ήδη υπάρχοντος penalty και θα επιβάλλεται μέχρι τη συμπλήρωση του νέου διαμορφούμενου ορίου ηλικίας για πλήρη συνταξιοδότηση. 4.Καταργείται η συνταξιοδότηση άνευ ορίου ηλικίας, και τίθεται ηλικιακό όριο σε όλες τις κατηγορίες. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι υποψήφιοι συνταξιούχοι, οφείλουν να είναι ιδιαιτέρως προσεκτικοί και να ενημερώνονται για τα ασφαλιστικά-συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα αποκλειστικά από εξειδικευμένους στη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος νομικούς, καθώς οι νομοθετικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα είναι συνεχείς και αδιάκοπες. Η θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, σε συνδυασμό με την αναγνώριση ή μη πλασματικών ετών, αναλόγως της κάθε ξεχωριστής περίπτωσης, αποτελεί το κρισιμότερο στάδιο στον ασφαλιστικό βίο του υποψηφίου συνταξιούχου. Είναι επιβεβλημένο να κινηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, εκμεταλλευόμενος την υπαγωγή του σε θετικές για αυτόν ρυθμίσεις και αποφεύγοντας παράλληλα τις διατάξεις παγίδες, ώστε να θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα με τους ευνοϊκότερους για αυτόν όρους και προϋποθέσεις, κλειδώνοντας χαμηλότερα ηλικιακά όρια και γλυτώνοντας έως και αρκετά χρόνια πρόσθετης εργασίας. Και όπως πάντα, όλες οι αλλαγές που θα νομοθετηθούν στο ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας, θα δημοσιεύονται άμεσα στον παρόντα ιστότοπο, με σκοπό την έγκυρη και ταχύτατη ενημέρωση όλων των ασφαλισμένων. Το Κοινωνικοασφαλιστικό Δίκαιο περιλαμβάνει κανόνες που σχετίζονται με την λειτουργία των ασφαλιστικών οργανισμών, τον τρόπο απονομής συντάξεων και την καταβολή των κοινωνικοασφαλιστικών εισφορών. Η οργάνωση, η διοίκηση και η λειτουργία των κλάδων ασφάλισης καλύπτονται από το Δίκαιο Κοινωνικής Ασφαλίσεως. ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ

• Η νομική καθοδήγησή , ως προς την προοπτική συνταξιοδότησής από ένα ή περισσότερα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς και σε περιπτώσεις διαδοχικής ασφάλισης.
• Η διεκπεραίωση, εποπτεία και επίσπευση της συνταξιοδοτικής διαδικασίας.
• Η άσκηση ενστάσεων και κάθε προβλεπόμενου ενδίκου μέσου για την επίλυση οποιασδήποτε κοινωνικοασφαλιστικής διαφοράς.
• Η εμπεριστατωμένη ενημέρωση και νομική συμβουλευτική ως προς τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησήςστο στάδιο της προσυνταξιοδότησης για όλες τις κατηγορίες ασφαλισμένων (δημοσίων υπαλλήλων, μισθωτών, ελευθέρων επαγγελματιών, αγροτών, ναυτικών κλπ) και για όλα τα ασφαλιστικά ταμεία (ΔΗΜΟΣΙΟ, ΙΚΑ, ΟΑΕΕ-ΤΕΒΕ-ΤΑΕ-ΤΣΑ, ΤΣΑΥ, ΤΣΜΕΔΕ, ΤΑΝ, ΝΑΤ, ΟΓΑ κλπ).
• Η διεκπεραίωση, παρακολούθηση και επίσπευση της συνταξιοδοτικής υπόθεσης.
• Η άσκηση ενστάσεων, προσφυγών και κάθε είδους ενδίκων μέσων ενώπιον των αρμόδιων Επιτροπών και Διοικητικών Δικαστηρίων για την επίλυση οποιασδήποτε κοινωνικοασφαλιστικής διαφοράς.

ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ Σύμφωνα με το άρθρο 22 του Ν.1577/85, όπως ισχύει μετά το Ν. 2831/00 (ΓΟΚ): « Για την εκτέλεση οποιασδήποτε εργασίας δόμησης, εντός ή εκτός οικισμού, απαιτείται οικοδομική άδεια της αρμόδιας πολεοδομικής υπηρεσίας» . Aυθαίρετη θεωρείται κάθε κατασκευή που εκτελείται : α) Χωρίς οικοδομική άδεια β) Καθ’ υπέρβαση υπάρχουσας άδειας Αφορά αυθαίρετες κατασκευές που κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια ισχύος οικοδομικής αδείας, ενώ δεν προβλέποντο από αυτήν. Κατασκευές που γίνονται μετά τη λήξη της αδείας [πχ λόγω ρευματοδότησης, θεωρείται ότι εκτελέστηκαν χωρίς άδεια. γ) Με βάση άδεια που ανακλήθηκε (σύμφωνα με τη Νομολογία, ακόμα και η επί μακρόν διακοπή εργασιών, συνιστά ανάκληση αδείας. Σ’ αυτή την περίπτωση, οι κατασκευές δηλώνονται προς ρύθμιση) δ) Κατά παράβαση των σχετικών διατάξεων Ακόμα κι αν εκδόθηκε άδεια, κατασκευές που εγκρίθηκαν αλλά δεν υπάκουαν στις ισχύουσες διατάξεις κατά το χρόνο έκδοσής της, θεωρούνται αυθαίρετες . Σύμφωνα με το άρθρο 2 του ΓΟΚ:

• 18. «Κατασκευή είναι κάθε τεχνικό έργο».
• 19. «Εγκατάσταση είναι η κατασκευή που χρησιμοποιείται για την άμεση ή έμμεση εξυπηρέτηση των κτιρίων ή της λειτουργικότητάς τους, όπως οι ανελκυστήρες, τα στοιχεία διανομής ηλεκτρικής ενέργειας, κλιματισμού, δροσισμού, διανομής ύδατος, θέρμανσης, φωταερίου, τα θερμικά ηλιακά συστήματα, τα στοιχεία ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, οι καπναγωγοί, οι επιγραφές, οι κεραίες».

Άρα, οι αυθαίρετες κατασκευές μπορεί να είναι είτε πολεοδομικού περιεχομένου (παραβάσεις ΓΟΚ), είτε κτιριοδομικού περιεχομένου (παραβάσεις οποιουδήποτε άρθρου του κτιριοδομικού κανονισμού) Προβλέπονται ελάχιστες περιπτώσεις που δεν απαιτείται έκδοση οικοδομικής αδείας (βλ. άρθρο 22§1 ΓΟΚ). Σε κάποιες εργασίες ή κατασκευές, μπορεί να δοθεί έγκριση με μια απλή αίτηση (έστω και εκ των υστέρων – βλ. Αποφ. 5219/04, ΦΕΚ Δ’114/17-2-04) Η διαπίστωση του αν μία οικοδομή ή κατασκευή είναι νόμιμη ή όχι , αποτελεί αντικείμενο έρευνας Μηχανικού. Ο μηχανικός λοιπόν, αν μια κατασκευή είναι αυθαίρετη αλλά μπορεί να νομιμοποιηθεί, δεν μπορεί να μην την περιγράψει ως αυθαίρετη, αφού σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη Διοίκηση στην άσκηση εξουσίας. Στο άρθρο 24§12 αναφέρεται: «Η έκδοση ή αναθεώρηση οικοδομικής άδειας κατά τις ισχύουσες διατάξεις σε δηλούμενο κτίριο ή τμήμα αυτού, μπορεί να γίνεται μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας εξόφλησης του ενιαίου ειδικού προστίμου χωρίς να επιβάλλεται άλλο πρόστιμο» ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΕΣ ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ ( Ανατρέχοντας πάντα στην Νομοθεσία που ίσχυε κατά την κατασκευή )

1. Υπερβάσεις ΣΔ, κάλυψης, πρόσθετοι χώροι, αλλαγή χρήσης χώρων, αλλαγές σε διαστάσεις και γενικά ότι έχει σχέση με επιφάνεια.
2. Υπερβάσεις ΣΟ, ύψους (συνολικά ή ανά όροφο), μεγαλύτεροι εξώστες
3. Δομικά στοιχεία που δεν περιελήφθησαν στους υπολογισμούς του διαγράμματος κάλυψης ή που, αν και εγκρίθηκαν σε άδειες ή νομιμοποιήσεις, παραβιάζουν κανονισμούς
4. Αλλαγή όψεων σε σχέση με εγκεκριμένες.
5. Κατασκευές πάνω από το μέγιστο ύψος

(πχ Ηλιακοί θερμοσίφωνες πάνω από απολήξεις κλιμ/σίων )

6. Παράνομες επιχώσεις ή παράληψη διαμόρφωσης τελικής στάθμης εδάφους (πχ υπόγεια που έγιναν όροφοι)
7. Περιφράγματα με συμπαγές ύψος >1.0μ, ειδικά σε Ρ.Γ.
8. Κατασκευές σε ακάλυπτους χώρους του οικοπέδου, παράνομες ή που δεν φαίνονται σε άδειες (πχ πέργκολες, στέγαστρα χώρων στάθμευσης, BBQ)
9. Διαφημιστικές πινακίδες κατά παράβαση ΓΟΚ.
10. Παραβίαση διατάξεων για ΑΜΕΑ (ράμπες κλπ)

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΚΤΙΡΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ ( Ανατρέχοντας πάντα στην Νομοθεσία που ίσχυε κατά την κατασκευή )

1. Παραβάσεις σχετικές με την ασφάλεια του κτιρίου

(πχ φορτία λειτουργίας, ανοχές ΕΚΩΣ / άρθρο 5§3)

2. Δόμηση κοντά σε ρέματα χωρίς οριοθέτηση, χωρίς εγκρίσεις (άρθρο 6)
3. Παραβιάσεις σχετικές με πυροπροστασία (πχ μη πυράντοχες πόρτες / άρθρο 7)
4. Παραβίαση ελεύθερων υψών χώρων (πχ βοηθητικοί χώροι με ύψος 1.90μ / άρθρο 8)
5. Έλλειψη Ηχομόνωσης (δηλ/ άρθρο 12)
6. Παράτυπες σκάλες (πχ με σφηνοειδείς βαθμίδες σε κτίρια γραφείων / άρθρο 13)
7. Χαμηλά στηθαία (άρθρο 15)
8. Ελεύθερη απορροή ομβρίων από δώματα και εξώστες (άρθρο 18)
9. Στενές είσοδοι τροχοφόρων (άρθρο 21)
10. Ελλιπείς φυτεύσεις (άρθρο 23)
11. Παραβάσεις κανονισμών στις εγκ/σεις ύδρευσης, αποχέτευσης, θέρμανσης, ανελκυστήρα, ηλεκτρισμού (άρθρο 26-30)
12. Έλλειψη γραμματοκιβωτίων ή κάδου απορριμμάτων (άρθρα 32,33)

ΛΟΙΠΕΣ ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ ( Ανατρέχοντας πάντα στην Νομοθεσία που ίσχυε κατά την κατασκευή) Παραβάσεις της Νομοθεσίας για τη στάθμευση αυτοκινήτων (κλίση σε ράμπες, επικαλύψεις επεκτάσεων υπογείων, αλλαγή χρήσης, επεκτάσεις υπογείων στον υποχρεωτικό ακάλυπτο, που χρησιμοποιούνται ως είσοδος-έξοδος χώρων στάθμευσης και η οροφή της πλάκας τους υπέρκειται πάνω από 1,50μ από την οριστική στάθμη του περιβάλλοντος εδάφους [άρθρο 6 ΠΔ 3-8-87, ΦΕΚ Δ’ 749]

Έννοια της απέλασης αλλοδαπών Απέλαση (deportation)αλλοδαπών είναι η με πράξη της δικαστικής (μέτρο ασφάλειας, επιβαλλόμενο με απόφαση ποινικού δικαστηρίου κατά τα άρθρ. 74 και 99 παρ.2 ΠΚ) ή διοικητικήςαρχής επιταγή προκειμένου αλλοδαπός να εγκαταλείψει τη χώρα. Ειδικότερα, απέλαση είναι η « η βίαιη απομάκρυνση αλλοδαπού από το έδαφος όπου είχε τη διαμονή». Εφαρμόζεται σε ανεπιθύμητους αλλοδαπούς και θεμελιώνεται σε γεγονότα που άπτονται της δημόσιας τάξης και ασφάλειας ή της δημόσιας υγείας ενός κράτους (πρβλ. άρθρ. 7 και 49 του ν.2910/2001 για τους αλλοδαπούς). Δικαστική απέλαση αλλοδαπών Η δικαστική απέλαση ρυθμίζεται από τον Ποινικό Κώδικα .Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 74 παρ. 1 του ΠοινικούΚώδικα, όπως ισχύει σήμερα μετά και το ν. 3090/ 2002, «το δικαστήριο μπορεί να διατάξει την απέλαση αλλοδαπού πουκαταδικάστηκε σε κάθειρξη ή φυλάκιση με την επιφύλαξη των σχετικών διατάξεων που περιλαμβάνονται σε Διεθνείς Συμβάσεις που έχουν κυρωθεί από τη χώρα. Αν ο αλλοδαπός κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης ήταν ανήλικος, για την απέλασή του λαμβάνεται υπόψη η τυχόν νόμιμη εγκατάσταση και παραμονή της οικογένειάς του στη χώρα ή στην περίπτωση που η οικογένειά του διαμένει στην αλλοδαπή, ο υφιστάμενος στη χώρα προορισμού σοβαρός κίνδυνος κατά της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας ή της προσωπικής ή γενετήσιας ελευθερίας του. Όταν ο αλλοδαπός βρίσκεται νόμιμα στη χώρα , η απέλαση δεν μπορεί να διαταχθεί αν δεν του έχει επιβληθεί ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών μηνών.Η απέλαση εκτελείται αμέσως μετά την έκτιση της ποινής ή την απόλυση από τις φυλακές. Το ίδιο ισχύει και όταν η απέλαση επιβλήθηκε από το δικαστήριο ως παρεπόμενη ποινή». Σύμφωνα δε με την Τρίτη παράγραφο εδ. α’ κ β’ του ίδιου άρθρου «οι αλλοδαποί που απελάθηκαν με αυτόν τον τρόπο μπορούν να επιστρέφουν στη χώρα με απόφαση του Υπ. Δικαιοσύνης αφού περάσει μια τριετία από την απέλαση και για ορισμένο χρονικό διάστημα το οποίο δύναται να παρατείνεται. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης δε δεσμεύεται από το χρονικό περιορισμό του προηγούμενου εδαφίου σε περίπτωση αλλοδαπού, ο οποίος έχει τελέσει γάμο με έλληνα υπήκοο, για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί ο γάμος, καθώς και σε περίπτωση παλιννοστούντος ελληνικής καταγωγής». Το δικαστήριο, όταν καταδικάζει αλλοδαπό, δεν είναι υποχρεωμένο να επιβάλει την απέλαση ως παρεπόμενη ποινή, αλλά έχει διακριτική ευχέρεια. Γίνεται όμως δεκτό ότι το δικαστήριο αποφασίζει να διατάξει τελικά την απέλαση του αλλοδαπού αν πιθανολογεί ότι αυτός κατά τον αμέσως μετά το στάδιο εκτέλεσης της ποινής χρόνο θα είναι επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια. Όταν όμως ορίζεται από τις κείμενες διατάξεις ,το δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να διατάξει την απέλαση , λ.χ. στο νόμο περί ναρκωτικών όπου και ορίζεται ότι για τους αλλοδαπούς ,οι οποίοι καταδικάζονται για παραβίαση του νόμου αυτού σε ποινή κάθειρξης ,το δικαστήριο διατάσσει την ισόβια απέλασή τους από τη χώρα, εκτός αν συντρέχουν σπουδαίοι λόγοι ,ιδίως οικογενειακοί που δικαιολογούν την παραμονή τους στην Ελλάδα. Αν διαταχθεί η ισόβια απέλασή του δε θα μπορεί να επιτρέψει στην Ελλάδα ,παρά μόνο μετά από ειδική απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης και αφού περάσει τριετία . Το να διαταχθεί η απέλαση δεν αποκλείεται εκ του ότι επιπλέον της επιβολής της ποινής της φυλάκισης διατάσσεται η μετατροπή της ποινής αυτής σε χρηματική ,ή διατάσσεται αναστολή εκτέλεσης της ποινής . Άρθρο 17 παρ.2 ν.1729/1987 ,όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 5 παρ. 9 εδ.β’ του ν.3189/2003. Επίσης ,το δικαστήριο μπορεί να διατάξει την απέλαση του αλλοδαπού σε αντικατάσταση των ασφαλιστικών μέτρων του εγκλεισμού σε ειδικό θεραπευτικό κατάστημα ή της παραμονής του σε επανορθωτικό κατάστημα εργασίας ή της φύλαξής του σε δημόσιο θεραπευτικό κατάστημα. Η εν λόγω αντικατάσταση δεν είναι υποχρεωτική αλλά δυνητική για το δικαστήριο .Γίνεται δεκτό ότι το τελευταίο οδηγείται στο να διατάξει αυτή την αντικατάσταση αν πιθανολογεί ότι ο αλλοδαπός κατά τον αμέσως μετά το στάδιο της εκτέλεσης της τυχόν διατασσόμενης απέλασης χρόνο θα είναι επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια εκεί όπου θα διαμένει. Το δικαστήριο που επιβάλλει φυλάκιση μπορεί ,υπό ορισμένες προϋποθέσεις ,να αναστείλει την εκτέλεση αυτής της ποινής επί ορισμένο χρόνο (διάστημα δοκιμασίας) ,οπότε στην περίπτωση που αυτό το διάστημα περάσει επιτυχώς για τον κατηγορούμενο ,η εν λόγω ποινή και κάθε τυχόν επιβληθείσα ποινή θεωρείται σα να μην έχει επιβληθεί. Όμως αυτό το πλάσμα δικαίου δεν καταλαμβάνει και το τυχόν έχον επιβληθέν μέτρο ασφαλείας ,όπως είναι η τυχόν διαταχθείσα απέλαση ,με συνέπεια η απέλαση αυτή να εκτελείται αμέσως μετά το πέρας του χρονικού διαστήματος της δοκιμασίας Το άρθρ. 99 παρ.3 ΠΚ ορίζει ότι «οι αλλοδαποί που απελάθηκαν με αυτόν τον τρόπο μπορούν να επιστρέψουν στη χώρα με απόφαση του Υπουργού δικαιοσύνης αφού περάσει τριετία από την απέλαση και για ορισμένο χρονικό διάστημα , το οποίο δύναται να παρατείνεται.»Η απέλαση αλλοδαπού που αποφασίστηκε από το δικαστήριο εκτελείται με απόφαση του αρμόδιου εισαγγελέα μετά από παραγγελία αυτού προς την αρμόδια αστυνομική αρχή. Με το άρθρο 187Β ΠΚ δίνεται η δυνατότητα στον αρμόδιο εισαγγελέα πλημμελειοδικών μετά από έγκριση του εισαγγελέα εφετών να αναστέλλει την απέλαση αλλοδαπών που βρίσκονται παράνομα στη χώρα όταν αυτοί καταγγέλλουν αξιόποινες πράξεις που τελέσθηκαν από την εγκληματική οργάνωση του 187 ΠΚ, μέχρις ότου εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση για τις πράξεις που καταγγέλθηκαν. Μάλιστα , για όσο διάστημα διαρκεί η αναστολή της απέλασης χορηγείται στους αλλοδαπούς αυτούς άδεια παραμονής κατά παρέκκλιση από την ισχύουσα νομοθεσία περί αλλοδαπών. Η παραπάνω ρύθμιση έγινε προκειμένου να ενθαρρυνθεί η καταγγελία μορφών του οργανωμένου εγκλήματος. Αναστολή της δικαστικώς διαταχθείσας απέλασης προβλέπεται επίσης και από το άρθρο 12 παρ 2 του ν. 3046/2002 στους αλλοδαπούς οι οποίοι βρίσκονται παράνομα στη χώρα και έπεσαν θύματα της εμπορίας ανθρώπων ,εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής κ.ά., μέχρις ότου εκδοθεί η αμετάκλητη δικαστική απόφαση στην ποινική δίκη κατά του υπαιτίου .Ο εισαγγελέας πλημμελειοδικών με έγκριση του εισαγγελέα Εφετών δύναται στις παραπάνω περιπτώσεις να αναστείλει την εκτέλεση της απέλασης των αλλοδαπών θυμάτων των εγκληματικών αυτών πράξεων.

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΑΔΕΙΑΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ ν. 4251/2014 Πολίτης τρίτης χώρας που αιτείται τη χορήγηση άδειας διαμονής την Ελλάδα, για έναν από τους λόγους του Κώδικα αυτού, οφείλει, μετά την είσοδό του στη χώρα και πριν από τη λήξη της θεώρησης εισόδου, να υποβάλει αίτηση για τη χορήγησή της. Οι αιτήσεις για τη χορήγηση των αδειών διαμονής κατατίθενται στην υπηρεσία μιας στάσης της αρμόδιας Διεύθυνσης Αλλοδαπών και Μετανάστευσης της Αποκεντρωμένης Διοίκησης του τόπου διαμονής του αιτούντος ή στην αρμόδια Διεύθυνση Μεταναστευτικής Πολιτικής του Υπουργείου Εσωτερικών, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 2 του ν. 4018/2011 (A ́ 215). Η υποβολή των αιτήσεων για τη χορήγηση αρχικής άδειας διαμονής, η υποβολή συμπληρωματικών δικαιολογητικών και η παραλαβή της άδειας διαμονής ή της απορριπτικής απόφασης ή άλλων εγγράφων από τον οικείο φάκελο μπορεί να γίνεται είτε με αυτοπρόσωπη παρουσία του πολίτη τρίτης χώρας είτε με εκπροσώπησή του από πληρεξούσιο δικηγόρο είτε από συζύγους, ανιόντες και ενήλικους κατιόντες. Η πληρεξουσιότητα αποδεικνύεται εγγράφως με θεώρηση του γνησίου της υπογραφής του εξουσιοδοτούντος από οποιαδήποτε δημόσια αρχή. Επίδοση οποιουδήποτε εγγράφου ή δικαιολογητικών για τη χορήγηση άδειας διαμονής με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών μπορεί να καθορίζεται η δυνατότητα επικοινωνίας των πολιτών τρίτων χωρών με τις αρμόδιες υπηρεσίες μέσω ταχυδρομείου, τηλεομοιοτυπίας ή ηλεκτρονικά, μέσω διαδικτύου, για θέματα, όπως η υποβολή αίτησης χορήγησης ή ανανέωσης άδειας διαμονής, η υποβολή συμπληρωματικών δικαιολογητικών ή η παρακολούθηση της πορείας του φακέλου είτε για συγκεκριμένους τύπους αδειών διαμονής ή υπηρεσίες υποδοχής είτε συνολικά, σύμφωνα με τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και τις διαθέσιμες, κατά περίπτωση, τεχνικές δυνατότητες. Με όμοια απόφαση μπορεί να καθορίζεται ο χρόνος προσκόμισης των πρωτότυπων δικαιολογητικών, όπου αυτά απαιτούνται, καθώς και να τροποποιείται η διαδικασία υποβολής εγγράφων και να ρυθμίζεται κάθε άλλο σχετικό θέμα.4. Μαζί με την αίτηση χορήγησης άδειας διαμονής, ο αιτών πρέπει να καταθέτει παράβολο, όπως τούτο ορίζεται στο άρθρο 132, και να επισυνάπτει τα απαιτούμενα για κάθε περίπτωση δικαιολογητικά που ορίζονται στην υπουργική απόφαση που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 136. Οι αρμόδιες υπηρεσίες για την παραλαβή των αιτήσεων των πολιτών τρίτων χωρών για χορήγηση αδειών διαμονής, εφόσον τα δικαιολογητικά της προηγούμενης παραγράφου είναι πλήρη, χορηγούν βεβαίωση κατάθεσης αίτησης, η διάρκεια της οποίας είναι ετήσια. Ο κάτοχος βεβαίωσης κατάθεσης αίτησης διαμένει νομίμως στη χώρα για όσο χρόνο αυτή ισχύει. Αν εκδοθεί απορριπτική απόφαση, η βεβαίωση παύει, αυτοδικαίως, να ισχύει. Η διάρκεια ισχύος των βεβαιώσεων μπορεί να μεταβάλλεται με αιτιολογημένη απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών, η οποία εκδίδεται μετά από εκτίμηση των δυνατοτήτων των αρμοδίων υπηρεσιών. Εφόσον η αίτηση εκκρεμεί κατά τη λήξη ισχύος της βεβαίωσης κατάθεσης αίτησης, η υπηρεσία στην οποία υπεβλήθη η αίτηση υποχρεούται να εκδώσει νέα βεβαίωση κατά τα οριζόμενα στα προηγούμενα εδάφια, ενημερώνοντας ταυτοχρόνως αιτιολογημένα τον ενδιαφερόμενο σχετικά με τους λόγους καθυστέρησης.6. Η ίδια βεβαίωση κατάθεσης αίτησης χορηγείται, εάν πρόκειται για αίτημα αρχικής χορήγησης άδειας διαμονής, όταν ελλείπει η βεβαίωση ότι έχει υποβληθεί αίτηση στον οικείο ασφαλιστικό φορέα για την κάλυψη εξόδων νοσηλείας, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και εργατικού ατυχήματος ή πιστοποιητικό υγείας από Ελληνικό Κρατικό Νοσηλευτικό Ίδρυμα, όπου τα δικαιολογητικά αυτά απαιτούνται, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία. Σε αυτήν την περίπτωση, οι ενδιαφερόμενοι οφείλουν να προσκομίσουν το ελλείπον δικαιολογητικό εντός έξι μηνών από την υποβολή της σχετικής αίτησης.7. Ο πολίτης τρίτης χώρας, ο οποίος κατέθεσε αίτηση χορήγησης της άδειας διαμονής και έχει λάβει τη βεβαίωση της προηγούμενης παραγράφου, διαμένει νομίμως στη χώρα για όσο χρόνο αυτή ισχύει. Ο κάτοχος βεβαίωσης κατάθεσης αίτησης απολαύει των δικαιωμάτων που παρέχει η άδεια διαμονής που αιτείται. Η Αρμόδια Διεύθυνση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, αφού ελέγξει τις προϋποθέσεις του άρθρου 6 του παρόντος, μπορεί να καλέσει, τον πολίτη τρίτης χώρας για συνέντευξη σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, ενώπιον της Επιτροπής Mετανάστευσης. Η κλήση του πολίτη τρίτης χώρας για συνέντευξη ενώπιον της Επιτροπής Μετανάστευσης γίνεται με έγγραφη κλήση. Σε περίπτωση που η κλήση του πολίτη τρίτης χώρας σε συνέντευξη επιστρέψει ανεπίδοτη, τεκμαίρεται ότι υπάρχει αδικαιολόγητη απουσία του πολίτη τρίτης χώρας και η αίτησηχορήγησης άδειας διαμονής απορρίπτεται με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Αποκεντρωμνης Διοίκησης. Η άδεια διαμονής εκδίδεται με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης ή του Υπουργού Εσωτερικών. Οι αρμόδιες υπηρεσίες των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων της χώρας ενημερώνουν ηλεκτρονικά μέσω του πληροφοριακού συστήματος μετανάστευσης του Υπουργείου Εσωτερικών τις αρμόδιες αρχές των Υπουργείων Εξωτερικών και Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη για όλες τις αποφάσεις που εκδίδουν και αφορούν αιτήματα χορήγησης άδειας διαμονής.

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 9 ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

1. Για την ανανέωση της άδειας διαμονής, ο πολίτης τρίτης χώρας οφείλει, μέσα σε χρονικό διάστημα δύο μηνών πριν από τη λήξη της άδειας διαμονής, να υποβάλει σχετική αίτηση που συνοδεύεται από τα απαιτούμενα για κάθε περίπτωση δικαιολογητικά που ορίζονται στην υπουργική απόφαση που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 137 του Κώδικα μεταναστευσης. Εκπρόθεσμη αίτηση για ανανέωση άδειας διαμονής, μπορεί να κατατεθεί μέχρι και ένα μήνα από τη λήξη της. Στην περίπτωση αυτή ο πολίτης τρίτης χώρας υπόκειται στην καταβολή προστίμου ύψους πενήντα (50) ευρώ, υπέρ του Δημοσίου. Το αρμόδιο όργανο για την επιβολή και η διαδικασία βεβαίωσης του προστίμου καθορίζονται με την κοινή υπουργική απόφαση της παρ. 11 του άρθρου 137. Μετά την πάροδο μηνός από τη λήξη της άδειας διαμονής δεν είναι δυνατή η κατάθεση σχετικής αίτησης. Εκπρόθεσμες, πέραν του μηνός, αιτήσεις, απορρίπτονται, εκτός εάν συντρέχουν, αποδεδειγμένως, λόγοι ανωτέρας βίας. 2. Οι αιτήσεις για την ανανέωση των αδειών διαμονής κατατίθενται στην υπηρεσία μιας στάσης της αρμόδιας Διεύθυνσης της Αποκεντρωμένης Διοίκησης του τόπου διαμονής του αιτούντος ή στην αρμόδια Διεύθυνση του Υπουργείου Εσωτερικών, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 2 του ν. 4018/2011. Η υποβολή των αιτήσεων, η υποβολή συμπληρωματικών δικαιολογητικών και η παραλαβή της άδειας διαμονής ή της απορριπτικής απόφασης ή άλλων εγγράφων από τον οικείο φάκελο μπορεί να γίνεται είτε με εκπροσώπησή του από πληρεξούσιο δικηγόρο, είτε από συζύγους, ανιόντες και ενήλικους κατιόντες. Η πληρεξουσιότητα αποδεικνύεται εγγράφως με θεώρηση του γνησίου της υπογραφής του εξουσιοδοτούντος από οποιαδήποτε δημόσια αρχή. Επίδοση οποιουδήποτε εγγράφου ή δικαιολογητικών για τη χορήγηση άδειας διαμονής ή την οποιουδήποτε εγγράφου ή δικαιολογητικών για τη χορήγηση άδειας διαμονής ή την ανανέωση της με δικαστικό επιμελητή δεν επιτρέπεται. 3. Μαζί με την αίτηση ανανέωσης άδειας διαμονής, ο αιτών πρέπει να καταθέτει παράβολο, όπως τούτο ορίζεται στο άρθρο 133 του Κώδικα αυτού, και να επισυνάπτει τα απαιτούμενα για κάθε περίπτωση δικαιολογητικά που ορίζονται στην υπουργική απόφαση που προβλέπεται στην παρ. 1 του άρθρου 137 του Κώδικα. 4. Οι αρμόδιες υπηρεσίες για την παραλαβή των αιτήσεων των πολιτών τρίτων χωρών για ανανέωση αδειών διαμονής, εφόσον τα απαιτούμενα δικαιολογητικά είναι πλήρη, χορηγούν βεβαίωση κατάθεσης αίτησης , η διάρκεια της οποίας είναι ετήσια. Η ίδια βεβαίωση χορηγείται και στην περίπτωση λήξης του διαβατηρίου, εφόσον προσκομιστεί βεβαίωση της αρμόδιας προξενικής αρχής ότι έχει υποβληθεί αίτηση για την έκδοση νέου. Σε αυτήν την περίπτωση, οι ενδιαφερόμενοι οφείλουν να προσκομίσουν το ελλείπον δικαιολογητικό εντός έξι μηνών από την υποβολή της σχετικής αίτησης. 5. Ο κάτοχος βεβαίωσης κατάθεσης αίτησης ανανέωσης άδειας διαμονής διαμένει νομίμως στη χώρα, για όσο χρόνο αυτή ισχύει και απολαμβάνει των δικαιωμάτων που παρείχε η προηγούμενη άδεια διαμονής της οποίας την ανανέωση αιτείται. Αν εκδοθεί απορριπτική απόφαση, η βεβαίωση παύει, αυτοδικαίως, να ισχύει

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 9 ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

1. 1. Για την ανανέωση της άδειας διαμονής, ο πολίτης τρίτης χώρας οφείλει, μέσα σε χρονικό διάστημα δύο μηνών πριν από τη λήξη της άδειας διαμονής, να υποβάλει σχετική αίτηση που συνοδεύεται από τα απαιτούμενα για κάθε περίπτωση δικαιολογητικά που ορίζονται στην υπουργική απόφαση που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 137 του Κώδικα μεταναστευσης. Εκπρόθεσμη αίτηση για ανανέωση άδειας διαμονής, μπορεί να κατατεθεί μέχρι και ένα μήνα από τη λήξη της. Στην περίπτωση αυτή ο πολίτης τρίτης χώρας υπόκειται στην καταβολή προστίμου ύψους πενήντα (50) ευρώ, υπέρ του Δημοσίου. Το αρμόδιο όργανο για την επιβολή και η διαδικασία βεβαίωσης του προστίμου καθορίζονται με την κοινή υπουργική απόφαση της παρ. 11 του άρθρου 137. Μετά την πάροδο μηνός από τη λήξη της άδειας διαμονής δεν είναι δυνατή η κατάθεση σχετικής αίτησης. Εκπρόθεσμες, πέραν του μηνός, αιτήσεις, απορρίπτονται, εκτός εάν συντρέχουν, αποδεδειγμένως, λόγοι ανωτέρας βίας.
2. Οι αιτήσεις για την ανανέωση των αδειών διαμονής κατατίθενται στην υπηρεσία μιας στάσης της αρμόδιας Διεύθυνσης της Αποκεντρωμένης Διοίκησης του τόπου διαμονής του αιτούντος ή στην αρμόδια Διεύθυνση του Υπουργείου Εσωτερικών, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 2 του ν. 4018/2011. Η υποβολή των αιτήσεων, η υποβολή συμπληρωματικών δικαιολογητικών και η παραλαβή της άδειας διαμονής ή της απορριπτικής απόφασης ή άλλων εγγράφων από τον οικείο φάκελο μπορεί να γίνεται είτε με εκπροσώπησή του από πληρεξούσιο δικηγόρο, είτε από συζύγους, ανιόντες και ενήλικους κατιόντες. Η πληρεξουσιότητα αποδεικνύεται εγγράφως με θεώρηση του γνησίου της υπογραφής του εξουσιοδοτούντος από οποιαδήποτε δημόσια αρχή. Επίδοση οποιουδήποτε εγγράφου ή δικαιολογητικών για τη χορήγηση άδειας διαμονής ή την οποιουδήποτε εγγράφου ή δικαιολογητικών για τη χορήγηση άδειας διαμονής ή την ανανέωση της με δικαστικό επιμελητή δεν επιτρέπεται.
3. Μαζί με την αίτηση ανανέωσης άδειας διαμονής, ο αιτών πρέπει να καταθέτει παράβολο, όπως τούτο ορίζεται στο άρθρο 133 του Κώδικα αυτού, και να επισυνάπτει τα απαιτούμενα για κάθε περίπτωση δικαιολογητικά που ορίζονται στην υπουργική απόφαση που προβλέπεται στην παρ. 1 του άρθρου 137 του Κώδικα.
4. Οι αρμόδιες υπηρεσίες για την παραλαβή των αιτήσεων των πολιτών τρίτων χωρών για ανανέωση αδειών διαμονής, εφόσον τα απαιτούμενα δικαιολογητικά είναι πλήρη, χορηγούν βεβαίωση κατάθεσης αίτησης , η διάρκεια της οποίας είναι ετήσια. Η ίδια βεβαίωση χορηγείται και στην περίπτωση λήξης του διαβατηρίου, εφόσον προσκομιστεί βεβαίωση της αρμόδιας προξενικής αρχής ότι έχει υποβληθεί αίτηση για την έκδοση νέου. Σε αυτήν την περίπτωση, οι ενδιαφερόμενοι οφείλουν να προσκομίσουν το ελλείπον δικαιολογητικό εντός έξι μηνών από την υποβολή της σχετικής αίτησης.

5. Ο κάτοχος βεβαίωσης κατάθεσης αίτησης ανανέωσης άδειας διαμονής διαμένει νομίμως στη χώρα, για όσο χρόνο αυτή ισχύει και απολαμβάνει των δικαιωμάτων που παρείχε η προηγούμενη άδεια διαμονής της οποίας την ανανέωση αιτείται. Αν εκδοθεί απορριπτική απόφαση, η βεβαίωση παύει, αυτοδικαίως, να ισχύει.

Ιθαγένεια ή υπηκοότητα ονομάζεται νομικά η ιδιότητα του πολίτη, για την ακρίβεια ο νομικός δεσμός του ατόμου με τοκράτος στο οποίο ανήκει. Κάθε άνθρωπος αποκτά ιθαγένεια τη στιγμή που γεννιέται, κατά κανόνα την ίδια με έναν από τους γονείς του (δίκαιο του αίματος) ή υπό προϋποθέσεις του τόπου γέννησής του (δίκαιο του εδάφους). Κατά τη διάρκεια της ζωής του ενδέχεται να αποκτήσει νέα ιθαγένεια οικειοθελώς – η διαδικασία αυτή ονομάζεται πολιτογράφηση. Ενδέχεται επίσης, εάν προβεί σε πράξεις προδοσίας ή συμμετέχει στην αντιπολίτευση εναντίον αυταρχικών καθεστώτων, να στερηθεί την ιθαγένειά του – σε αυτήν την περίπτωση και αν δεν έχει την ιθαγένεια άλλου κράτους χαρακτηρίζεται ως ανιθαγενής. Μετά την πρόσφατη νομοθετική αλλαγή που επέφερε ο Ν 3838/2010 αναμορφώθηκε ριζικά η ιθαγένεια ως προς τις βασικές ρυθμίσεις της που περιλαμβάνονται στο Ν 3284/2004 (Κώδικας Ελληνικής Ιθαγένειας).   ΚΤΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ 1 Αυτοδίκαια, με τη γέννηση 1A. Με δήλωση και αίτηση, λόγω γέννησης ή φοίτησης σε σχολείο στην Ελλάδα 2 Με αναγνώριση.

3. 3. Με υιοθεσία.

4 Με κατάταξη στις ένοπλες δυνάμεις. 5 ΠΟΛΙΤΟΓΡΑΦΗΣΗ Ο αλλοδαπός που επιθυμεί να γίνει Έλληνας πολίτης με πολιτογράφηση πρέπει: α. Να είναι ενήλικος κατά το χρόνο της υποβολής της δήλωσης πολιτογράφησης. β. Να μην έχει καταδικασθεί αμετάκλητα για αδίκημα που τέλεσε εκ δόλου, κατά την τελευταία δεκαετία πριν από την υποβολή της αίτησης πολιτογράφησης γ. Να μην τελεί υπό απέλαση ή άλλη εκκρεμότητα του καθεστώτος νόμιμης παραμονής του στη Χώρα. δ. Να διαμένει στην Ελλάδα νόμιμα για επτά συνεχή έτη πριν από την υποβολή της αίτησης πολιτογράφησης. Στο χρόνο νόμιμης παραμονής δεν προσμετράται ο χρόνος που διάνυσε ο αλλοδαπός στην Ελλάδα ως διπλωματικός ή διοικητικός υπάλληλος ξένης Χώρας. ε. Να κατέχει έναν από τους παρακάτω τίτλους νόμιμης διαμονής: 1) άδεια επί μακρόν διαμένοντος, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του π.δ. 150/2006 (ΦΕΚ 160 Α’), «2)βεβαίωση ή άλλον τίτλο διαμονής που χορηγείται σε πολίτες κρατών – μελών της ΕυρωπαϊκήςΕνωσης ή των χωρών ΕΖΕΣ, με βάση τις διατάξεις του π.δ. 106/2007 (ΦΕΚ 135 Α’)». 3) δελτίο ή άλλον τίτλο διαμονής που χορηγείται σε μέλη οικογένειας Έλληνα πολίτη ή πολίτη κράτους – μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή σε γονείς ανηλίκου ημεδαπού, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 61, 63 και 94 του ν. 3386/2005, 4) δελτίο αναγνωρισμένου πολιτικού πρόσφυγα ή καθεστώς επικουρικής προστασίας ή μέλους οικογένειας κατόχου τέτοιου δελτίου, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που έχουν χορηγηθεί, σύμφωνα με τις διατάξεις του προϊσχύσαντος π.δ/τος 61/1999 (ΦΕΚ 63 Α’), καθώς και των προεδρικών διαταγμάτων 90/2008 (ΦΕΚ 138 Α’), 96/2008 (ΦΕΚ 152 Α’), 167/2008 (ΦΕΚ 223 Α’) και 81/2009 (ΦΕΚ 99 Α’), όπως έχουν τροποποιηθεί και ισχύουν, 5) ταξιδιωτικά έγγραφα ή ειδικό δελτίο που έχουν χορηγηθεί από ημεδαπή αρχή, σύμφωνα με τις διατάξεις της Διεθνούς Σύμβασης της Νέας Υόρκης, περί του καθεστώτος των ανιθαγενών, η οποία έχει κυρωθεί με το ν. 139/1975 (ΦΕΚ 176 Α’), 6) δελτίο ή άλλον τίτλο διαμονής ομογενούς κάθε τύπου, εκτός από Ειδικό Δελτίο Ταυτότητας Ομογενούς. Ο αλλοδαπός που επιθυμεί να γίνει Έλληνας πολίτης με πολιτογράφηση πρέπει: α)Να γνωρίζει επαρκώς την Ελληνική γλώσσα, ώστε να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη. β) Να έχει ενταχθεί ομαλά στην οικονομική και κοινωνική ζωή της Χώρας. Για τη διακρίβωση της ομαλής ένταξης του αιτούντος στην Ελληνική κοινωνία συνεκτιμώνται ιδίως τα εξής στοιχεία: η εξοικείωση με την Ελληνική ιστορία και τον Ελληνικό πολιτισμό, η επαγγελματική και εν γένει οικονομική δραστηριότητά του, τυχόν δημόσιες ή κοινωφελείς δραστηριότητές του, ενδεχόμενη φοίτησή του σε ελληνικούς εκπαιδευτικούς φορείς, η συμμετοχή του σε κοινωνικές οργανώσεις ή συλλογικούς φορείς μέλη των οποίων είναι Έλληνες πολίτες, τυχόν συγγενικός του δεσμός και εξ αγχιστείας με Έλληνα πολίτη, η εκ μέρους του σταθερή εκπλήρωση των φορολογικών του υποχρεώσεων, καθώς και των υποχρεώσεών του προς οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης, η κατά κυριότητα κτήση ακινήτου για κατοικία και η εν γένει περιουσιακή του κατάσταση. γ) Να έχει τη δυνατότητα να συμμετέχει ενεργά και ουσιαστικά στην πολιτική ζωή της Χώρας, σεβόμενος τις θεμελιώδεις αρχές οι οποίες τη διέπουν. Για τη δυνατότητα συμμετοχής στην πολιτική ζωή συνεκτιμώνται ιδίως τα εξής στοιχεία: η επαρκής εξοικείωση με τους θεσμούς του πολιτεύματος της Ελληνικής Δημοκρατίας και την πολιτική ζωή της Χώρας και η βασική γνώση της Ελληνικής πολιτικής ιστορίας, ιδίως της σύγχρονης. Ειδική βαρύτητα στην εκτίμηση περί υιοθέτησης της Ελληνικής πολιτικής ταυτότητας έχουν η συμμετοχή σε συλλογικούς φορείς, πολιτικές ενώσεις ή σωματεία όπου συμμετέχουν και Έλληνες πολίτες, καθώς και η προηγούμενη συμμετοχή στις εκλογές της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης. Ο Υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης είναι αποκλειστικά αρμόδιος να αποφαίνεται για κάθε αμφισβήτηση ιθαγένειας, μετά από αιτιολογημένη σύμφωνη γνώμη του Συμβουλίου Ιθαγένειας. Η απόφαση δημοσιεύεται σε περίληψη στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και κοινοποιείται στον ενδιαφερόμενο. Ο Δήμαρχος και ο Πρόεδρος Κοινότητας εκδίδουν πιστοποιητικά της Ελληνικής ιθαγένειας των δημοτών βάσει του δημοτολογίου, στα οποία αναφέρεται και η νομική βάση κτήσης της ιθαγένειας.

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΟΔΥΝΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ Ηθική Βλάβη και Ψυχική Οδύνη : δύο έννοιες που συγχέονται Οι περισσότεροι από εμάς συνήθως μπερδεύουμε τις έννοιες Ηθική Βλάβη και Ψυχική Οδύνη και ίσως θεωρούμε ότι πρόκειται για το ίδιο πράγμα. Ωστόσο δεν είναι έτσι, καθώς έχουν κοινά θέματα αλλά και διακριτές διαφορές. Θα λέγαμε ότι η Ψυχική Οδύνη (ως μερικότερη έννοια) περιλαμβάνεται στην Ηθική Βλάβη (που είναι έννοια ευρύτερη). Γενικότερα μιλώντας, η ζημία, που μπορεί να υποστεί κάποιος μπορεί να είναι υλική και μη υλική (δηλαδή ηθική). Στην πρώτη περίπτωση η ζημία είναι χειροπιαστή και εύκολα μετρήσιμη, πχ μου χρωστάς 5.000 Ευρώ από δάνειο που σου έδωσα ή 2.000 Ευρώ από εργασία για την οποία δεν πληρώθηκα όπως είχαμε συμφωνήσει, ή 10.000 Ευρώ όσο δηλ. είναι η αξία επισκευής του αυτοκινήτου μετά από τρακάρισμα κλπ. Ο Νόμος ωστόσο ορίζει ότι, εκτός από τις υλικές ζημίες, υπάρχει και η ηθική βλάβη, η οποία δεν είναι άμεσα αποτιμητή σε χρήμα και εναπόκειται στο Δικαστήριο να προσδιορίσει το ύψος της : πρόκειται για εκείνες τις περιπτώσεις, όπου βλάπτονται έννομα αγαθά, όπως η προσωπικότητα, η σωματική υγεία και ακεραιότητα, η υπόληψη, η τιμή κλπ ενός ανθρώπου. ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ Για να υπάρξει ηθική βλάβη, απαιτείται μία παράνομη και υπαίτια πράξη (δόλος ή αμέλεια) εναντίον μας, δηλαδή μία άδικη πράξη, η οποία δεν είναι απαραίτητα και Ποινικό αδίκημα, η οποία και μας προξενεί ψυχική ταλαιπωρία και πόνο, στρες και γενικά δυσάρεστα συναισθήματα, για σύντομο ή και για μεγάλο χρονικό διάστημα : πχ ένας δημόσιος προπηλακισμός, με χειροδικία, ύβρεις κλπ δεν έχει τόσο μακροχρόνιες συνέπειες όσο, πχ, ένας ακρωτηριασμός ή μία άλλη αναπηρία συνεπεία ατυχήματος (τροχαίο, εργατικό κλπ). Το Δικαστήριο, για να προσδιορίσει το ύψος της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης (όπως λέγεται) συνεπεία ηθικής βλάβης, δεν αποφασίζει αυθαίρετα, αλλά εξετάζει : το μέγεθος της βλάβης το βαθμό υπαιτιότητας του δράστη και την οικονομική κατάσταση των μερών (γι’ αυτό σε υποθέσεις πχ συκοφαντικής δυσφήμισης δια του Τύπου, οι παθόντες ζητούν τρελά ποσά εκατομμυρίων Ευρώ από τα κανάλια, εφημερίδες κλπ που υποτίθεται ότι τουλάχιστον είναι οικονομικά εύρωστα) Έτσι αν πχ πέσω θύμα συκοφάντησης ή προσβληθεί η προσωπικότητά μου με οποιοδήποτε τρόπο ή πάθω σωματική βλάβη από ιατρικό λάθος, ατύχημα κλπ, πρόκειται για ενδεικτικές περιπτώσεις, όπου δικαιούμαι να ζητήσω χρηματική αποκατάσταση λόγω ηθικής βλάβης. ΨΥΧΙΚΗ ΟΔΥΝΗ Η ψυχική οδύνη, είναι έννοια μερικότερη, διότι προϋποθέτει αποκλειστικά τη θανάτωση προσώπου, είτε σκόπιμα (ανθρωποκτονία) είτε από αμέλεια (τροχαίο, ιατρικό λάθος, εργατικό ατύχημα κλπ) και φυσικά δεν επιδικάζεται στο ..(νεκρό) θύμα, αλλά στους οικείους του. Ο Νόμος λαμβάνει υπ’όψη του την στενή οικογένεια του θύματος (κατα κανόνα σύζυγο, γονείς, παιδιά). Εχει κριθεί ότι πχ δεν δικαιούνται αποζημίωση, λόγω ψυχικής οδύνης, οι θείοι και θείες του θύματος. Σε κάθε περίπτωση, είναι προφανές ότι τα ποσά για ψυχική οδύνη είναι, κατά κανόνα, μεγαλύτερα από εκείνα που επιδικάζονται σε περιπτώσεις απλής ηθικής βλάβης, διότι ο θάνατος είναι ένα βίαιο γεγονός, που δεν αλλάζει και μας στερεί αγαπημένα πρόσωπα και δημιουργεί μια συνεχή κατάσταση έλλειψης και στενοχώριας. Να σημειωθεί τέλος ότι αποζημίωση λόγω ψυχικής οδύνης δε δικαιούνται μόνο τα ενήλικα τέκνα ή όσα είναι σε θέση να καταλαβαίνουν τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά ακόμα και τα νήπια και τα έμβρυα (εφόσον γεννηθούν !) μετά πχ τη θανάτωση του πατέρα τους, ακριβώς διότι θα στερηθούν την παρουσία του πατέρα τους και θα υποχρεωθούν να μεγαλώσουν ορφανά. ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΓΙΑ ΨΥΧΙΚΗ ΟΔΥΝΗ: Αποζημίωση ψυχικής οδύνης καταβάλλεται σε σχεδόν όλες τις περιπτώσεις προσωπικής βλάβης, αλλά και σε κάποιες άλλες περιπτώσεις. Ωστόσο, στο θέμα του ποιος παίρνει πόσα, οι διαφορές ανάμεσα στις αγορές είναι τεράστιες. Ποιες είναι οι διαφαινόμενες τάσεις και τι σημαίνει αυτό για τους ασφαλιστές ευθύνης; Συνήθως είναι πολύ εύκολο να εκτιμηθεί η ζημιά στην περιουσία που προκαλείται από ένα ατύχημα. Αν ένα άτομο τραυματιστεί σοβαρά, τα πράγματα είναι λίγο πιο πολύπλοκα. Ποια είναι η απώλεια μελλοντικού εισοδήματος. Ποιος δικαιούται αποζημίωση ψυχικής οδύνης; Ενώ η αποζημίωση του άμεσου θύματος προσωπικής βλάβης για ψυχική οδύνη είναι αδιαμφισβήτητη, δεν είναι πάντα εύκολο να γίνει διάκριση ανάμεσα στα άμεσα θύματα και τα έμμεσα θύματα: για παράδειγμα, αν κάποιος υποστεί ψυχολογικό τραύμα επειδή έγινε μάρτυρας ενός σοβαρού δυστυχήματος ή έμαθε για το θάνατο οικείου του. Κριτήρια προσδιορισμού αποζημιώσεων για ψυχική οδύνη. Τα κριτήρια προσδιορισμού αποζημιώσεων για ψυχική οδύνη μπορεί είτε να περιορίζονται σε αυτά που σχετίζονται με τον απαιτητή και τη βλάβη που υπέστη ο απαιτητής ή μπορεί να περιλαμβάνουν επίσης και πτυχές σχετικές με τον υπαίτιο. Σε όλες τις δικαιοδοσίες, βασικό κριτήριο υπολογισμού της αποζημίωσης για ψυχική οδύνη είναι η σοβαρότητα της βλάβης και οι συνέπειές της για το θύμα: ο βαθμός και η διάρκεια των προβλημάτων υγείας και οι περιορισμοί στην καθημερινή του ζωή, η ύπαρξη μόνιμης βλάβης, ο βαθμός αισθητού πόνου, επιπλοκές στη διαδικασία αποκατάστασης, το εύρος της απαραίτητης ιατρικής θεραπείας και οι σχετικοί κίνδυνοι, η χρονική διάρκεια που το θύμα χρειάστηκε να παραμείνει στο νοσοκομείο, η αναγκαιότητα να εγκαταλείψει ή να περιορίσει την ενασχόλησή του με χόμπι ή επαγγελματικές δραστηριότητες, η γνώση που έχει το θύμα αναφορικά με το πόσο απελπιστική είναι η κατάστασή του, ή, σε μερικές δικαιοδοσίες.

ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΤΡΟΧΑΙΑ Ποιος δικαιούται χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης; Δεν δικαιούνται όλοι οι συνδεδεμένοι με τον θανόντα χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης. Θα πρέπει να υπάρχει ένας στενός δεσμός ανάμεσα στον θανόντα και στον ενάγοντα. Τα πρόσωπα που δικαιούνται ψυχικής οδύνης περιλαμβάνουν:

• Σύζυγοι
• Τέκνα
• Εγγόνια
• Γονείς
• Αδέλφια
• Ορισμένοι συγγενείς εξ αγχιστείας

Προσοχή: η αγωγή για χρηματική ικανοποίηση ασκείται στα πολιτικά δικαστήρια και ως εκ τούτου δεν αποσκοπεί στην τιμωρία αυτού που προκάλεσε το ατύχημα και ότι τις περισσότερες φορές η χρηματική ικανοποίηση καταβάλλεται από ασφαλιστικές εταιρίες. Όμως έχετε και το δικαίωμα να παραστείτε ως πολιτική αγωγή και στα ποινικά δικαστήρια. Τι ποσά επιδικάζονται; Τα διατακτικά των αποφάσεων σε υποθέσεις θανατηφόρων τροχαίων ποικίλλουν. Το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει χρηματικά ποσά για ζητήματα όπως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, διατροφές, νοσήλια και έξοδα κηδείας. Κάθε υπόθεση θα πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της πραγματικά περιστατικά. Έτσι είναι πολύ δύσκολο να προβλεφθεί το ποσό που θα επιδικαστεί σε κάποια υπόθεση, και όποια τέτοια εκτίμηση γίνεται σε γενικές γραμμές. 1) ΑΞΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΤΡΟΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ Αξιώσεις από θανατηφόρο τροχαίο ατύχημα μπορούν να έχουν οι κληρονόμοι του θανόντος, όσοι δικαιούνταν να ζητήσουν από αυτόν διατροφή, συνεισφορά κι υπηρεσίες κι οι συγγενείς του (ως προς το κονδύλιο της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης). Συγκεκριμένα μπορούν να διεκδικηθούν τα εξής κονδύλια: Α) Περιουσιακές Ζημίες Οι κληρονόμοι μπορούν να διεκδικήσουν να αποζημιωθούν για την περιουσιακή ζημιά που υπέστη ο θανών, όπως για τις ζημίες που τυχόν υπέστη το όχημά του (επισκευή, αποζημίωση για ολική καταστροφή, αποζημίωση για μείωση εμπορικής αξίας), για μεταφορά και φύλαξη του οχήματος, για τα καταστραφέντα προσωπικά είδη του θανόντα, για κάθε είδους δαπάνη για τα νοσήλια του θανόντα (αν ο θανών νοσηλεύθηκε κατόπιν του τροχαίου και μέχρι την κατάληξή του), για αποκλειστικούς νοσοκόμους, για βελτιωμένη διατροφή, κτλ. Β) Έξοδα Κηδείας-Ταφής Στα έξοδα Κηδείας περιλαμβάνεται κάθε δαπάνη που αναφέρεται στην πράξη της ταφής του προσώπου και στη σχετική τελετή. Έξοδα Κηδεία-Ταφής δικαιούνται να ζητήσουν οι κληρονόμοι από κοινού ή ο κληρονόμος που τα κατέβαλε. Γ) Αποζημίωση για Στέρηση Διατροφής, Συνεισφοράς, Υπηρεσιών Σύμφωνα με το άρθρο 928 του Αστικού Κώδικα, ο υπόχρεος σε αποζημίωση για τη θανάτωση κάποιου άλλου, βαρύνεται με την αποζημίωση όλων εκείνων των προσώπων, τα οποία δυνάμει του νόμου μπορούσαν να απαιτήσουν διατροφή από το θύμα. Διατροφή δικαιούνται να ζητήσουν ο σύζυγος, οι ανιόντες και κατιόντες (γονείς, τέκνα, παππούς, γιαγιά κτλ) και τα αδέλφια. Επίσης, σύμφωνα με τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα, καθιερώνεται η αμοιβαία υποχρέωση των συζύγων για κοινή συμβολή τους (με τα εισοδήματα, την περιουσία τους αλλά και την προσωπική τους εργασία) στις οικογενειακές ανάγκες (διατροφή δική τους, διατροφή των τέκνων τους κι υποχρέωση για συμβολή στις ανάγκες του οικογενειακού οίκου). Ο επιζών σύζυγος στερείται τη συνεισφορά του θανόντος συζύγου και δικαιούται αποζημίωση για την στέρηση αυτής της συνεισφοράς. Τέλος, σύμφωνα με τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα, οι γονείς, υπό κάποιες προϋποθέσεις, δύνανται να διεκδικήσουν από τα τέκνα παροχή υπηρεσιών. Με το θάνατο σε τροχαίο κάποιου από τα τέκνα τους, στερούνται αυτές τις υπηρεσίες και δικαιούνται αποζημίωσης για τη στέρηση των υπηρεσιών αυτών. Δ) Χρηματική Ικανοποίηση λόγω Ψυχικής Οδύνης Η στενή σύνδεση που έχουν διάφορα πρόσωπα με το θανόντα συνεπάγεται ιδιαίτερο ψυχικό πόνο λόγω του θανάτου του. Ο ψυχικός αυτός πόνος κατ’ αρχήν δεν είναι αποτιμητέος σε χρήμα. Ωστόσο, επιδικάζεται μια εύλογη αποζημίωση λόγω αυτού του ψυχικού πόνου. Η χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης είναι συνήθως το πιο κομβικό κονδύλιο που περιλαμβάνεται στο αγωγικό δικόγραφο. 2) ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΙ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΛΟΓΩ ΨΥΧΙΚΗΣ ΟΔΥΝΗΣ Δικαιούνται χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης οι στενά συνδεδεμένοι με το θανόντα. Στην πράξη, στενά συνδεδεμένα θεωρούνται τα μέλη της οικογένειας του θύματος. Η έννοια της οικογένειας, ωστόσο, δεν καθορίζεται από το νόμο, αλλά από τη νομολογία. Η συμβίωση των προσώπων που συνιστούν την οικογένεια με το θανόντα έχει σημασία για τον προσδιορισμό του ποσού της χρηματικής ικανοποίησης. Συγκεκριμένα, έχει κριθεί νομολογιακά ότι στην έννοια της οικογένειας ανήκουν: α) Γονείς β) Πατριός, Μητριά γ) Παππούς, Γιαγιά δ) Πεθερός, Πεθερά (υπό προϋποθέσεις) ε) Αδέλφια στ) Ετεροθαλή αδέλφια ζ) Σύζυγος η) Μνηστοί (υπό προϋποθέσεις) θ) Σύντροφος – Ελεύθερη Συμβίωση (υπό προϋποθέσεις – σπάνιες περιπτώσεις) ι) Τέκνα ια) Εγγόνια ιβ) Δισέγγονα ιγ) Θετά τέκνα ιδ) Κυοφορούμενο τέκνο ιε) Τέκνο συζύγου θανόντα (υπό προϋποθέσεις – σπάνιες περιπτώσεις) ιστ) Γαμπρός, Νύφη από τέκνα (υπό προϋποθέσεις – σπάνιες περιπτώσεις) ιζ) Θείοι, Θείες (υπό προϋποθέσεις – πολύ σπάνιες περιπτώσεις)